Een groep van 25 leerlingen uit de derde graad gaan op inleefreis naar Ecuador

Na drie ongelooflijke Indiareizen (2013-2015 en 2017) willen we eindelijk ook eens gehoor geven aan het aanhoudend verzoek van onze Ecuadoraanse vrienden: jarenlang steunen we al vanuit ons college het gemeenschapshuis “Inti Sisa” (“Zonnebloem in het Quichua, de taal van de Andesbewoners)…

Het wordt weer géén toeristische reis, géén studiereis, maar een “inleef”-reis, d.w.z. dat we echt contact zoeken met mensen en, al is het maar even, hun belevingswereld willen delen. De focus ligt op humanitaire projecten, hoofdzakelijk door jezuïeten (be)geleid.

Na een paar dagen acclimatiseren (aan de hoogte!) in Quito, met overnachting in gastgezinnen en vrijwilligerswerk in o.a. de “Centro de muchacho trabajador” (Centrum voor kansarme jongeren die verplicht zijn te gaan werken), de “Centro de Adolescentes Infractores Virgilio Guerrero​” (jonge delinquenten) en de “Casa Victoria” (jeugdanimatie voor kansarme gezinnen), stijgen we tot 3800 meter naar Guamote (Centraal-Ecuador) via een bezoek aan de machtige meren van Ozoche en schoolbezoeken bij de “indígenas” (m.a.w. de ‘aboriginals’), waar we door de kinderen van Inti Sisa ontvangen worden. We bezoeken er de beroemde “indianenmarkt” en een shamaan (indianengeneeskunde) en gaan dan verder de hoogte in, waar we gaan werken en slapen bij de “comunidades” Chanchan en Jatumpamba (4500 meter).

Op de terugreis naar Quito, beklimmen we de hoogste en één van de mooiste en emblematische vulkanen van Ecuador (de Chimborazo; wellicht niet tot de top: 6263 meter!!) en daags nadien vertrekken we naar de Stille Oceaan, naar Cañaveral, waar we met onze fundraising, huisjes zullen bouwen voor de minder begoede gezinnen, die nog steeds, na de zware aardbeving van 2016, in krotten leven, in het kader van het project “Hogar de Cristo”, gelanceerd door de Chileense (inmiddels) heilige Alberto Hurtado sJ. Na een frisse duik in ‘el Pacífico’ en de liturgie van Witte Donderdag, zullen we misschien nog een glimp zien van de befaamde Goede Vrijdagprocessie in Quito, net vóór ons vertrek naar Zaventem.

Het is maar door de geheel andere te ontmoeten, dat we onszelf tegenkomen; in de hoop dat we daar zullen vinden, in de blik van kinderen, waar het wérkelijk om gaat, over alle grenzen heen van taal, bezit, cultuur en gebruiken. Want de echte grenzen zitten alleen in onszelf.

Hasta pronto!